kendimi kocaman ve kalabalık bu dünyada o kadar yalnız mutsuz neşesiz isteksiz ve kırılmış hissediyorum ki anlatamam. Zaten anlatacam dertlerimi paylaşabileceğim biri güvenilir bir dostum olabilseydi bu kendi kendime konuştuğum satırlara ihtiyaç duymazdım.
uzun zamandır böyle hissediyorum ama bazen polyannacılık oynuyorum.sevmediğim bir işte ağır şartlarda çalışıyorum.ama maddi açıdan ailemden yardım almamak ve daha iyi iş bulamadığımdan katlanıyorum.ancak patron nisan ayı geldi geçiyo hala zam yapmadı. asgariye talim. ayaklarım üstüne basmayacağım kadar acıyor ve kimse yorulduğumu anlamıyo.fiziksel olrak tükendim.ruhsal olrak da uzatmaları oynuyorum.artık asabi sabırsız ve tahammülsüz ve de merhametsizim.
o kadar canım yandı ki başkalarınınki de yansa önemsemiyorum
birde uzatmalı sevgilim var. o da kalbimi çok kırdı.zamanında onun için ölürdüm. oysa şimdi olsada olur olmasada.bana kızması da sevmeside aynı etkiyi veriyo.artık onu kaybetmekten korkmuyorum.çünkü bana olan kırıcı davranışlarından bıktım.yeniden aşık olmak ve dünyadaki en şanslı insan benmişim gibi hissetmek istiyorum
ailem evlenmemi istiyor ama onların istediği kişiyle,patronum işten çıkarmıyo kendi şartlarında çalışmam koşuluyla
kimseyi görmek konuşmak duymak istemiyorum.erkeklerle ve ikiyüzlü sahtekar bayanlarla aynı ortamda çalışmak istemiyorum.
çok mu fazla şey istiyorum?
|
